Gemengde Zangvereniging Odeon 25 jaar

Odeon 25 jaar

Een ode aan de koorzang, een ode aan een van de meesters van de koormuziek. Odeon maakt in het jubileumprogramma ruim baan voor de koormuziek van Carl Friedrich Zelter (1758-1832). Helaas klinkt zijn werk tegenwoordig niet vaak meer. Hoe fris klinkt de cantate ‘Johanna Sebus’ voor bas/bariton, sopraan, klavier en koor! En dan ook nog eens uiterst actueel in deze tijd van groeiende wateroverlast. Odeon bezingt de wegzakkende dijken en overstromende velden. En het heldhaftige meisje dat helaas door de vloed wordt verzwolgen.

Het behoeft nauwelijks betoog dat het dubbelkorige werk ‘Der Mensch lebt und bestehet nur eine kleine Zeit’ de juiste reflectie op deze rampspoed biedt. Dit dubbelkorige werk werd door dirigent René Nieuwint gearrangeerd voor de jubileumcombinatie Wishful Singing en Odeon. Met aan het klavier meesterpianiste Christine Kamp, die het watergeweld en de vocale stromen muzikale bedding verschaft.

Deze thematische door Zelter verschafte ruggengraat wordt feestelijk omlijst door een keur aan koorwerken uit de rijke geschiedenis van Odeon.

En de vijf dames van Wishfull Singing zingen zó hartverscheurend mooi, dat geen hart onberoerd en geen oog droog blijft.

U bent van harte welkom; de toegang is gratis!

Puisque tout Passe op zaterdag 25 en zondag 26 februari

Deze keer geen grote ruimtes, weidse vergezichten of meanderende rivieren door fantastische landschappen.

Het is winter en tijd voor contemplatie. Wij verinnerlijken de blik en geven een podium aan kleine observaties, overwegingen en waarnemingen.

Sommige herinneringen zijn schrijnend. Een jong meisje wier liefde niet gewonnen kon worden. De postume waardering voor een overleden echtgenote. Het verlangen naar rust en vrede van de wandelaar die het allemaal wel gezien heeft. Kurt Bikkembergs schreef daar gevoelige muziek bij.

De blik kan naar buiten of naar binnen. De deur kan open of dicht. Bert Schierbeek schreef jaren niets meer na het tragische verlies van zijn tweede echtgenote. En kwam toen met de prachtbundel ‘De Deur’. Aangrijpende en tot op het bot uitgebeende gedichten. Het tasten naar de herinnering. Verder moeten leven zonder de geliefde. Hoe moet dat? Ron Ford schiep bijpassende noten. Matthijs Wils bouwde in de jaren 1991-1992 op deze grondvesten de theatervoorstelling Poi-Poi II. Zo kregen verdriet en verwerking een stem.

Vic Nees toonzette de menselijke strijd, vergankelijkheid en hoop in Bijbelse poëzie in vijf motetten.

Simon Vinkenoog schreef in ‘Afrekening’ Achterberg-achtige zinnen. De Amerikaans-Nederlandse componist Gene Carl maakte hier een intiem koorwerkje van.

En wij? Wij mogen dit alles zingen, brengen een kleine aubade aan het leven. In alle bescheidenheid. Al verlangt Theo Loevendie dat wij ons hier even voor op de borst moeten kloppen…